InstagramYoutubeFacebook
11
opismapaqrcode
Kamienica zakupiona w 1775 roku od rodziny Czapskich, przez Jana Uphagena jako siedziba rajcy gdańskiego. Nowy właściciel wraz z małżonką mógł wprowadzić się do nowego domu dopiero 16 października 1779 roku. Prace remontowe powierzono Janowi Dreyer, prace kosztowały 22 tysiące florenów co było bardzo pokaźną kwotą, za którą można było nabyć kolejną kamienicę. Świadczy to o bogactwie i przepychu z jakim wykończono wnętrza kamienicy. Jan Uphagen był dwukrotnie żonaty, ale nie miał dzieci. Aby uchronić swój majątek postanowił utworzyć fundację rodzinną na zasadzie majoratu, czyli najstarszy syn dziedziczy wszystko, spłacając kwotami pieniężnymi resztę dzieci. Ponadto wyznaczając własnie tą kamienicę przy ulicy długiej jako siedzibę głównego spadkobiercy i zastrzegając nie wprowadzanie w wystroju wnętrz większych zmian. W niezmiennym stanie kamienica doczekała lat 80 i 90 XIX wieku, kiedy zamożni kupcy z głównego miasta zaczęli przeprowadzać się do bardziej atrakcyjnego i cichszego Wrzeszcza, a ich bogate kamienice zaczęły przekształcać się w czynszówki. Wtedy kamienicą jako prawdziwą perełką zaopiekował się literat i pastor Walter Domański, namawiał i pisał artykuły do gazet nawołujące do zachowania kamienicy, tym bardziej że ówczesny właściciel Hans Uphagen zmagał się z permanentnymi problemami finansowymi i nosił się z zamiarem sprzedania kamienicy i wywiezieniem wyposażenia. Wdowa po Hansie Uphagenie podpisała w imieniu syna umowę z magistratem o wynajem na okres 30 lat. Przeprowadzono pracę konserwatorskie w roku 1910-1911 po okiem miejskiego inspektora budowlanego Richard Dähne. Jednak całkowite odrestaurowanie kamienicy nie było by możliwe bez pomocy osób prywatnych, miasto borykało się z problemami finansowymi. Owym człowiekiem był bardzo majętny bankier Karl Früstenberg urodzony w Gdańsku w 1850 roku. Należał do ścisłej elity towarzyskiej, utrzymywał bezpośrednie kontakty z cesarzem. Wspierał artystów berlińskich i angażował się przedsięwzięcia kulturalne, nie zapominał też o Gdańsku. To dzięki jego wydatnej pomocy Dom Uphagena odzyskał dawną świetność, a w dniu 1 listopada 1911 roku utworzono tutaj muzeum.
opismapaqrcode
opismapaqrcode
opismapaqrcode
Dawny klasztor Franciszkanów w stylu późnogotyckim, przylegający do korpusu kościoła Świętej Trójcy, został zbudowany na początku XVI wieku i pełnił swoją funkcję przez kilkadziesiąt lat. Ze względu na rosnącą popularność reformacji w Gdańsku, zakon doświadczył upadku, a w 1558 roku ostatni trzej mnisi przekazali budynek pod zarząd Rady Miejskiej, która przeznaczyła go na uczelnię teologiczną. Powstało wówczas Gimnazjum Gdańskie, później znane jako Akademickie, jedna z trzech najbardziej renomowanych szkół w Prusach obok Elbląga i Torunia. Studenci z Prus, Niemiec, Węgier oraz z karpackiego Spiszu przybywali tu, aby zdobywać wiedzę. Uczelnia działała do początku XIX wieku. Po wojnach napoleońskich szkoła zawiesiła działalność, a budynek popadł w ruinę. W 1844 roku Rudolf Freitag, rzeźbiarz z Wrocławia zamieszkujący w Gdańsku, objął opieką zrujnowany budynek, zakładając Muzeum Miejskie (Stadtmuseum). Muzeum to gromadziło sztukę dawna, a kolekcję uzupełniono w 1884 roku zbiorami gdańskiego Kunstgewerbemuseum. W późniejszym czasie dołączono do niej kolekcje znanych gdańskich miłośników sztuki, Lessera Giełdzińskiego i Jakuba Kabruna.W okresie Wolnego Miasta Gdańska muzeum było najważniejszym w mieście. Podczas II wojny światowej udało się uratować najcenniejsze zbiory. Po wojnie zmieniono nazwę na "Muzeum Pomorskie", a do zbiorów dodano ocalałe zabytki z Dworu Artusa, Bazyliki Mariackiej i innych kościołów. Od 1972 roku muzeum nosi tytuł Muzeum Narodowego. Wśród jego zbiorów znajdują się kolekcje gdańskiego rzemiosła artystycznego oraz sztuki gdańskiej, obejmujące malarstwo, meble, rzeźbę, i kowalstwo artystyczne. Znajdują się tu także obrazy holenderskich i flamandzkich mistrzów z XVI i XVII wieku, takich jak Jan van Goyen, Pieter Breugel młodszy, Albert Cuyp, Jacob van Ruisdael. Kolekcja ceramiki, złotnictwa i konwisarstwa reprezentuje słynne dziedziny rzemiosła gdańskiego. W muzeum działa również Galeria Sztuki Współczesnej. Jednak najbardziej cennym dziełem w całej kolekcji jest tryptyk Hansa Memlinga, "Sąd Ostateczny", uznawany powszechnie za najcenniejszy obraz zagraniczny w polskich zbiorach.
opismapaqrcode
opismapaqrcode
opismapaqrcode
opismapaqrcode